باز یه شعر نیمه کاره.... چقدر سرم شلوغه که تکمیل نمیکنم.... میبینید؟

       ..................................................................

داغ میبینم

             چپ و راست 
       

 قشون پا برهنه  و
                        

                         بی پوتین

تفنگ ها، بی بویی از عطر بابونه
                                       

                                        تند و ....

  داغ, داغم
 

 داغ دیده ام
          

            از چپ و راست
     

       گاه ضربه آخر زیر پای راست
                                   

                                    گاه چپ

 داغ, داغ
 

 تفنگ ها
             بوی عرق بابونه می دهند

 بوی داغ
  

          داغ داغ

سلام این شعر هنوز شعر نشده... کلی کار داره اما......

 

از این دریچه    هیچ پیله ای ساده نماند

                             هیچ کرمی آدم نشد

         و تازه

             هوایی نیست    نوری هم

   می گویند: پشت دریچه‌ , تبرها , دارند میمیرند.

              بت ها را بگویید که سر خم کنند

                                                  تمنا کنید

                                             اسماعیل ها را بیاورید

                                           هوای تازه به پای دریچه بریزید

                    من دارم پیله می بندم

(دیروز را دانسته آمدیم

امروز را ندانسته عاشقیم

و فردا روز را...

ای رند مانده بر دو راهی دریا و دایره

خدا را بگو چه دیده ای؟)                  (سید علی صالحی)

                    ........................................................................

امروز را ندانسته عاشقیم، آری

و فردا روز را......، نیز آری،

اما دیروز را ندانسته آمدیم، چون اگر در آن شکی بایدم کرد، کرده ام

در طراوت دنیا به دید آدمیان،

چیزی از جنس باران ندیدم

اگر ابری بارید،     من یتیم گشته ای شدم

اگر ستاره ای خندید،    من تلخکی بیش نبودم

واگر ماه تابید             من در آینه سوختم

، تو ای رند مانده بر دو راهی دریا و دایره

باران را بگو چه دیده ای؟

ای همه اشک و شعر

من نیز به همراه تو بادها سرودم که از این پس

 با تو نه،که حتی با خودم هم نیستم.

از گرد تو که دور شوم

ساده سوار رکاب شاپرکان بارانم.  

(بزن بارانم که از برایت آجر بامکت هستم)    

                                                  (سال ٧۵)

 

 

 

گندمک چشای توحیف که بارونی بشه

یا ازچشات بگیرنش گلای مهمونی بشه 

برای سال نو و به درخواست دوستان ،     اونم یه ترانه، خنده داره؟ نه؟!!!!

  آخه منو چه به ترانه......... به هر حال... .

- 

قصه بگو قصه گو قصه ی برگ و پائیز                           

قصه این کلاغ از غم وغصه لبریز

خسته و خیس بارون افتاده توی جاده

با بالهای سیاهش   با  پاهای پیاده

با قارقارای زشتش،بادست و بال خالی

منتظر سلام  یه عابر خیالی

صله بگیر جاده اس خونه به دوش قصه

قصه بگو قصه گو، نگو که دیگه بسه

-

قصه بگو قصه گو،قصه کوه و سیل و

نگو نگو ندیدی رد پای رتیل و             

دادی عمو دوباره، زنجیرتو ببافه

از بد قصه اما، گره توی کلافه          

آخر قصه درده ، آخر قصه شومه

دیگه تمومه بازی، بازی دیگه تمومه

-

قصه بگو قصه گو، قصه بگو قصه گو

بی مقدمه میریم سراغ شعر...

بازم لطف دوستان........

بازم شعر دو( ۲ )زبانه......

-----------------------------------------------------

می گفتند:

مادران چله نشین بودند

آفتابی را که بی پنجره شد

درختی را که بی ثمر

و خزیدند تا پشت تمامت خویش

تا نصبشان.

 

گفتند:

ایی داخ تُنَه زاوِرانمان کِرد             آوِختی

            این داغ تو زا به راهمان کرد            ای عزیز

سِه زه ر گِه تُنه خاو حراممان کرد    آوختی

        لرزه بر اندام ما از تو خواب حراممان کرد    ای عزیز

می آمدند

مویه کنان

کشان کشان

با گندمهای تازه روئیده تابوتت

که زمین عروس همیشه ماندگار و

آسمان شهرمان،رخت زفاف تو.

افسانه بود ولی...

مادران سالهاست پنجره ها را آبیاری می کنند

تا باران پیشانی نشین سرنوشت باشد.

با يه شعر حلبچه ای (رمان شعر)مثلن به روز شديم.......

کاری که هميشه فرهاد و روح الله انجام ................

و البته بعدازرفتن غزل معاصر نه دل نه د............              

اينبار هم به خاطر عزيزی........................

 

 به پروانه هايی که در پيله هاشان سوختن وصبوری رايادگرفتن....

 

   وقتی از بلندای قامت درد می آید

   می خواهد از تمام هستی بخواند

   از تمام نداشته ها

   از بودن ها و نبودن ها

   این همه ی آنچه بود که با خود می آورد!

   وقتی از بلندای قامت آسمان گذشت

   وقتی هراسان

   نفس نفس زنان به تاول گل رسید

   ترسان گلبرگ ها را دور زد

   با ملاجی بی هوا

   به زمین کوفته شد

   می خواهد بداند زمین دردش گرفت؟

   وقتی از بلندای دیده ی خدا

   به قهرآمد

   برای شب خوابان بی هواس

   تن داران هوس که شب را به صله ای

   چرکین نگاه می کنند

   جز قهر نبود،جز خستگی خویش نبود ....

            

                 حالا هی ما برای آمدن باران دعا کنیم.....

 

 

 

   دستان بالا گرفته

   داستان صخره های ماردار رانمی دانند

   آنان سر به صخره ها کوبیدند

   تا کودکان بازیگوش بی سر خویش را

   کودکان بازیگوش بی دست را

   کودکان دوان دوان بی پا را

   برادرزاده های بی نفس شان را

           بسوزانن با بی اعتنایی

          بخوابانن با لالایی

                           لاوَ لاوَ لاوَ              ای خاوِدَ سَراوَ

                                   (لالایی  لالایی          این خواب تو سرابه)      

                          تو خفتیَ ئازیزم         باوگِد پا وَ رِکاوَ

                                  (تو خوابیدی عزیزم       بابات پا به رکابه)

                                                  که دعاهاشان نه آب

                                                  که از جنس دود بود و دود، دود...     

 

  اینجاست که به خیالتان مارها

   مهاجمان تاریخ اند

   آنها صاحب زمین هایی هستند

   عزیزتر از جان و گلهای رازیانه

   هرگوشه ای از زمین شان قاصدکی و تبری

   و سنگی که با داشتنش

   دیگر دنبال نام و نشانی نمی گردند.

   تبرهاشان قادر،

              پرهِناس،                                                  (نفس)

   همه شان اصلن هِژار،هِژار،هِژار...                              (ناتوان)

   آه از این مارها هر کدام به سو سویی.

   داستان صخره ها و مارها را نمیدانند دستان بالا گرفته به تسلیم

            حالا هی برای آمدن باران دعا کنیم.......

 

 

   دستان بالا گرفته

   داستان مسیحان بی نماز را نمی دانند

   گوشه به گوشه ی این اسم

   واژه به واژه ی این سرزمین

   پیام آورنماز داری به پاکی تمام

   به خود می پروراند!

   وقتی تمام شب رامریمان بی مسیح

   برای تبرئه خویش

   دعای تبر می خوانند وخواب قاصدک و رازیانه بر زمینشان می بینند

   وقتی از گلهای وحشی دشت، تاج خاری

   برای کودکشان می سازند

   یا چوبدارهای عصا گونه شان تمام وقت

   تزئین زمین هاشان می کنند

   وقتی کودکانشان      فراموش شدگان تاریخ اند

   که خبر از آغوش وشیر ندارند

   وقتی هِناس هاشان

   خس خسی بیش نیست به یادگار

   تو گویی باید ترک کنند

   ترک کنند این خاک را

   ترک کنند بیشه زاروهمبازی های قاصدک گونه شان

   هیچ دست بالا گرفته نمی داندشان

   که اینان رسولان بی آب ومعجزه

   در تن هایی نحیف

   شاعران گل و تفنگ و تبرند.

 

   حالا هی دعا کنید   بلکه باران بیاید!!!

   بلکه باران بیاید وخبر مارا بیاورد

   کاری که قاصدک ها از وقتی همبازی ما شدند تن به آن ندادند

   آه ازاین همه چراغ بی سو

   از این همه هیزم که نمی سوزد.

 

   وقتی از بلندای قامت درد می آید

   می خواهد بداند از تمام بودهاونبودها

   این همه آنچه که می خواهد بداند.

   وقتی از بلندای قامت آسمان گذشت

   رسید به پروانه های پر سوخته

   اما مجالی برای خاموشی نبود.

   رسید به پیله های بی پیله

   همه آرزوی پیله داران سوخته بود

   انگار که سالهای دیگر نه پیله ای خواهد بود و نه پروانه ای.

   پروانه های سوخته شده،

   پروانه های بی آوند،

   پروانه های بی جاده وراه،

   پروانه های بی رنگ ورو شده،

   پروانه های ناقص بدنیا آمده،

   همه آرزوی پروانه پروران دود شد و به قامت آسمان رفت.

   حالا هی   کشنده،         کشنده،      کشنده   بگوئید

   هی بگوئید پروانه های سمی

   و کلکسیونهاتان پر ازاینان

   با دهن بندهایی از هراستان.

                

   ماهی ها از باران نیامده

   به پشت شناکنان به کناره ها زدند و بی حرکت...

   از مادرم شنیدم

   ماهی ها عروسکان برسر آب بودندو

   ماهیگیرهای حوالی دورتر

   به قلاب هاشان

   نشان سیاه زدند.

   آتشفشانهامان سنگ گریه کردند

   دیگرازسازهامان صدایی بر نیامد تا

   هالپه ر گه کننده ها                                             ( رقص کردی)

   مور آورانی خبره شدند.                                        ( مویه کردی)

 

   گفت وگفت

   مادرم باز گفت

   به جای پدر    جای برادرم و خواهرم

   جاهاشان سبز، سفید ،  سرخ...

   آن هنگام که بایست می بارید این باران

           می بارید این تقدیر به قولی الهی

                         می بارید این صافی

                                           نیامد

 

                           واران نَه واری ایژِن         ایی  گنَمَ  خِراوَ

                                      (بارون نبارید میگن            این گندم ِ خرابه)

                            تاسو  نَکه  گِلارِم            تا سو نکه هِژارِم

                                   ( دلواپسی نکن اشک چشام    دلواپسی نکن ناتوانم!)

                         تا تو وَخاو الهِ سی            دی ایی دونیا خراو    

                                   (  تا تو از خواب پاشی       دیگه این دنیا خرابه)    

   و                                                                 

   برای سالها صخره هامان بی مارونشان   

   آب هامان بی ماهی

   پیله هامان بی پرواز

   زن هامان بی شیر

   مردهامان بی تبر

   اصلن زمین هامان بی من توو همه...

 

   چشم تا چشم       زمین بود و خاک بود و خاک.....

                      صخره ها بود و صخره ها و صخره ها... .

 

   لعنت بر این دود بر قامت آسمان رفته..........

 

   پیرهامان

   می گویند:

   وقتی رنگ به قامت آسمان نماند

   کولی ها خبر از مرگ دادند و بی تبری

   قاصدک ها لال شدندو همبازی

   رازیانه ها رنگ باختند ورو به بی ثمری

   دارها مسیح به خویش دیدند و بی مادری

   تازه فهمیدیم   

   دعاهامان بی ثمر مانده

   تا زمین پاسخگوی مادران باشد

   چون دستان بالا رفته نمی داند

   داستان

   زنان چنگ به دست مارا

   که انگشتانشان تاول زد...

   زنانی که شیرشان خشکید

   و پستانشان مور مور شدو پلاسید

   تا لبان کوچکی را به خویش ببوید.

   زنانی که تبردار بودندو

   مرد بودندو

   مردند

   قامت به قامت آسمان می میریم

   قامت به قامت آسمان می میریم و باران می شویم

   باران می شویم که از نو

   تا دوباره ها           برای دل خاک

   حالا هی  دعا کنیم تا بیاییم

   چنگ شویم و

   لب تشنه بیایم برای دل مادران .

 

   وقتی از بلندای قامت درد می آید

   می خواهد از تمام هستی بخواند

   از تمام نیامده ها

   این همه ی  آنچه بود که با خود آورد.

 

 

                                                          وناو نصرت ايليا 

 

 

ساز هالگر تا و هیرای چه رخ چاوت بوم و قروانی
(ساز بردار تا به یاد چرخش چشمانت قربانی شوم)

باز ای الله ناز......... گرامی باد.
قبلن از استاد بنان یاد شد و حالا با شعری از فرهاد شعبانخانی که همهء دوستان آن را با صدای مرحوم فریدون فروغی شنیده ایم, به روز می کنم.یادشان گرامی

                                   
دلم از خیلی روزا با کسی نیست
تو دلم فریاد و فریادرسی نیست
شدم اون هرزه گیاهی که گلاش
پرپر دستای خار و خسی نیست
دیگه دل با کسی نیست
دیگه فریادرسی نیست
آسمون ابری شده
دیگه خار و خسی نیست

بارون از ابرا سبک تر می پره
هر کسی سر به سوی خودش داره
مثل لاک پشت تو خودم قایم شدم
دیگه هیچ کس دلمو نمی بره
دیگه دل با کسی نیست
دیگه فریادرسی نیست
آسمون ابری شده
دیگه خار و خسی نیست

ماهی از پاشوره بیرون افتاده
شاپرکها پراشون زخمی شده
نکنه تو گله بره هامون
گذر گرگ بیابون افتاده
دیگه دل با کسی نیست
دیگه فریادرسی نیست
آسمون ابری شده
دیگه خار و خسی نیست

باز یک شعر ....و باز دو گویشی.....البته با نقد.

 

باز اسماعیل پا گرفت
- قربانی وعده ی هزار ساله... .
اینجا باران را به تهدید مترسکان سپردند
در مزرعه ای که ردپای کلاغهای  سیراب شده
تا بدن باغبان  دیده می شد.
اینجا که سی له که لاو کو نیه ترسی (اینجا کسی از کلاه آبی نمی ترسد)
ای ره نه بویی گَ له اسفن نه ئاو  په شت پا(اینجا نه  بویی از اسفندِ نه آب پشت پا )
و نه قورعان(ونه قرآن)
که وَ ای ره سه رِ کُر ِ خوداییش به رینَ. (که اینجا سر پسر خدا را هم بریده اند)
در پیش چشم همه
سر ِ باران را با آب بریدندو
بر سر ساقه های فلزی آبیاری کردند.
اینجا باران و ماه پسران بارانی اش را
به تردید مترسکان سپردند.

                                                     "و ناو نصرت ایلیا"

ساز هالگر تا و نی شتمانِ چاوت بام و می وانی

سلام.
از عيد گذشته اما سال نو مبارک بر همهء مردم ايرانويچ (خونيرس)!متاسفانه هفته پيش به روز کردم ولی نمی دانم چه اتفاقی افتاد که مطلب به روز کردهء من پاک شد آن هم به طور کامل و...بی خيال!اين فرصتی شد از سفر اصفهان نيز به همراهی فری و رضا  و روح الله و امير بود بگويم؛جای تمامی دوستان الخصوص(...) خالی بود. باشد که تمامی دوستان را در سفری ببينيم با هم.

باز با همان (يادی از بنان) شروع می کنيم با شعر کاروان

تموم شب نالم چون نی که غمی دارم

دل و جان بردی اما نشدی يارم         با ما بودی بی ما رفتی
.....
چو کاروان رود فغانم از زمين  برآسمان رود   دور از يارم    خون می بارم

فتادم از پا به ناتوانی     اسير عشقم چنانکه دانی

رهايی از غم نمی توانم   تو چاره ای کن که می توانی

گر ز دل برآرم آهی      آتش از دلم خيزد

چون ستاره از مژگانم      اشک آتشين ريزد

مه حريفی تا با او غم دل گويم      نه اميدی در خاطر که تو را جويم

ای شادی جان    سرو روان     کز بر ما رفتی
......
به کجايی غمگسار من  فغان زار من بشنو بازآ    بازآ

از صبا حکايتی ز روزگار من بشنو   بازآ بازآ  سوی رهی
.......

تنها ماندم   تنها رفتی

 

و اما يک شعر دارم که دوست خوبم حسين غياثی ترانه ای بر اساس آن گفته که کامل آن را می توانيد بعدها در وبلاگ او بخوانيد.ولی دو بيت از آن را می نويسم؛

من و تو عقده بوديم آی بارون

توی ته موندهء فکر خدامون

تو از چشم خدا افتاده بودی

که اينطوری زمين گيريم دوتامون

......

و حالا شعر:

باران

از بود و نبود ها بود که هست شديم و

از هست و نيست ها نابود

اگر ما عقدهء آفرينش نبوديم

پس چه بوديم و که بوديم و برای چه هست شديم؟

که گل مريم يخ زد از اين بودن.

اگر ما عقدهء آفرينش نبوديم

ته ماندهء افکار خدا که بوديم

                                نبوديم؟!

حتی بگذار آفتاب نيز برنيايد

به خاطر فردای ما اگر     بر  ما ش  منتی ست

چرا که عشق خود فرداست

خود هميشه هست.

سلام  برای من هميشه اغازی دوباره است.اما قول ميدم......قول کردی  ياعلی

 

وه    وه   وه                                 (مويه به زبان کردی به معنی وای)

ئازيزه کم     روله کم                     (عزيزم    فرزندم)

گه يان و بان ئازادی نای ته             (جان بالای آزادی گذاشتی )

وه ای زه يوته قه سم                   ( به اين زمين قسم)

روله کم   ئازيزه کم        

دست روی دست تا کودکان آزادی امان

لحظه درلحظه به مويه پرستی برسند

مدال افتخار     سينه های به خس خس رسيده همزادانمان

اينجا     جای باران

بوی نمناکی وپوسيدگی زنان تفنگ دوش

آنگاه که نگاهبان زمينهاشان بودند

وه     وه      وه    

اين ستاره بازی از آن ماست

برای ثانيه هایی که گلهای نذری داديم و

باگ و واران و داگه مان نه رسی.            ( باد وباران به دادمان نرسيد )

 

 سال خوبی برای همه دوستان آرزو می کنم

به اميد به روز شدن دوباره اگه....

يا علی

^{با سلام خدمت دوستان وبلاگی عزيز .....اين دفعه وبلاگ رو با يه آدرس جديد شروع کردم ....من رو مثل دفعات قبل شرمنده کنيد......}

 

^{نازارم و نازارم}

^{وه ک پشت چاوت}

^{وه ختی که زاوران تو بی ام}

^{لاو لاو ئاوی .                        (دردانه ام ودردانه ام}

                                          ^{مثل پشت چشمانت}

                                          ^{ازوقتی که بار دار توشدم}

                                          ^{نيلوفرآبی .)}  

                           ...........................................................

برای فاطمه باتمام ...و عيسی (ع)  

افق باز شد وترانه ای خنديد

وتوبر دفی

دردست دخترکان پرهياهو

آسمان ريسه شدی

چرخيدی

رقصيدی

قصه اين طور کامل شد

دراين وسوسه نبودن ها

دختر دی شدی و

چرخيدی 

چرخيدی که از دست من هم قل بخوری

ندانستی که ترانه شده ای

                 دف شده ای

و      به خيالت وقت رفتن شد

دی زاده ای

باخنده زيرکانه

می چرخی         می چرخی

تاترانه ای بخندد بردفی

دردست دخترکان پر هياهو باز

ونخواهی فهميد   که شعر من پرپرشد ............